دیشب همراه با دخترم به طور اتفاقی به یک وبلاگ سرک کشیدیم.وبلاگ ((کیانای)) عزیز. ایشون از طرفداران حفظ حق وحقوق حیوانات ومخالف سر سخت کشتار اونها ومبلغ گیاهخواری هستن. عکسهای یسیار جالبی هم توی وبشون گذاشتن. دیشب چند تا عکس بسیار زیبا از سک کوچولوشون کارن گذاشته بودن که من ودخترام کلی با دیدنشون ذوق کردیم٬ آخه دقیقا شبیه دنی کوچولوی ما بود. همشکل وهم سن واحتمالا همزاد. خلاصه من کامنت گذاشتم که همزاد کارن تو خونه ما زندگی می کنه واینکه ما چقدر دوسش داریم. کیانای نازنین لطف کرده بود و به وبلاگ من سر زده بود وکامنت گذاشته بود که با توجه به اسم وبلاگت واسم مذهبی خودت فکر نمی کردم تو خونتوت سگ نگه دارید وخیلی جا خوردم. کلی خندیدم و پی بردم که بعضی وقتا اسم چقدر می تونه غلط انداز باشه.

من روزی که این اسم رو برلی وبم انتخاب کردم ٬ واقعا قصد داشتم  فقط به عنوان یک شکایت نامه ازش استفاده کنم. محلی برای نوشته همه درددلها وشکایت هام از این دنیای بیرحم وناسازگار٬ اما به دلایل زیادی منصرف شدم.سعی کردم جوری باشه که اگه عزیزی لطف کرد وگذرش به اینطرف افتاد از اومدنش پشیمون نشه نمی دونم چقدر موفق بودم ولی باور کنید تا جایی که میشه سعی می کنم خیلی ناله نکنم. خب در مورد مذهبی بودن هم که خدا رو همیشه دوست داشتم ودارم. یادمه توی یکی از پستهام نوشته بودم که از دوران کودکی همیشه خدا رو به شکل یه پیرمرد نورانی با ریش وموی سپید٬ با چشمهای مهربون عسلی که عشق توشون موج می زد تصور می کردم. درست شبیه پدربزرگ خدابیامرزم. الان هم که سنی ازم می گذره هنوز تصورم همینه. چنین خدایی نمی تونه حیوانات رو دوست نداشته باشه٬ خصوصا دنی عزیز ما رو. چنین خدیی هرگز بنده ای رو که آزارش به یک مورچه هم نرسیده به خاطر دوست داشتن ونگهداری از یه سگ از مو  اویزون نمیکنه. وهرگز بنده ش رو بیخود از آتش جهنم نمی ترسونه.. ما  دنی رو خیلی دوست داریم. به حس وفاداریش احترام می ذاریم واصلا هم فکر نمی کنیم که به ایمانمون لطمه ای می زنه. برعکس فکر می کنیم که دوست داشتن همه مخلوقات خدا نشانه ایمان به اونه.

-------------------

  یکی از بزرگان وبلاگ نویس عقیده ش اینه که هر رفتی را آمدی ست. وقتی من نمی یام معنیش اینه که دلم نمی خواد تو هم بیای. البته این نظر خطاب به شخص مشخصی نبود٬  ودر قالب یک داستان کوتاه. ولی واقعیتش من آدم کنجکاوی هستم واگه فرصتی دست بده به همه دوستان وبلاگ نویس سر می زنم والبته اگه صفحه نظرات باز باشه٬ فضولی کرده ونظر هم می ذارم!!! حالا ممکنه نظراتم به مذاق دوستان خوش نیاد٬ اونم یک راه داره که اون دوست بیاد رک باشه وصراحتا ازم بخواد که دمم رو بذارم رو کولم وبرم ودیگه سراغی از وبش نگیرم وگرنه که همین آشه وهمین کاسه!!! راستش دیگه تو دنیای مجازی خیلی به ((هر آمدی را رفتی ست)) اعتقاد ندارم ومی یام ومی خونم وبا اجازه تون نظر می ذارم. حالا دوستان خوبم نوشته این عزیز یه کم منو به فکر انداخت که نکنه ازم شاکی باشید که اگه هستید خیلی راحت بگید تا نیام وگرنه بازم منو با نظراتم توی وبلاگهاتون خواهید دید.

{بابا گفت:هر درسی که به ات می دهند سر جایش٬ اما فقط یک گناه 

وجود دارد٬ فقط یکی. آن هم دزدی  است٬ هر گناه دیگری صورت دیگر

دزدی است. حرفم را می فهمی؟ بابا گفت:وقتی مردی را بکشی٬

زندگی را از او دزدیده ای٬همینطور حق بچه هایش را به داشتن پدر.

وقتی دروغ بگویی٬ حق طرف را برای دانستن راست دزدیده ای٬ وقتی

کسی را فریب بدهی٬ حق انصاف و  عدالت را دزدیده ای٬ می فهمی؟}

این نوشته قسمت کوچکی از گفتگوی ((امیر )) و پدرش در مورد گناه در کتاب بادبادک بازه. نمی دونم این کتاب رو خوندید یانه. ولی توصیه می کنم اگه فرصتش رو پیدا کردید ٬ حتما بخونید. ببینید  خالد حسینی نویسنده کتاب چقدر زیبا ودقیق شخصیت انسان رو شکافته. انسانی که پر از رمز ورازه. انسانی که می تونه  در عین خوب بودن بد باشه. نقاط قوت وضعف در این انسان به قدری درگیره که می تونه مثل پدر ((امیر))  از بد بودن دزدی حرف بزنه ودر عین حال خودش بدترین نوع دزدی رو انجام بده و..... من  از خوندن این کتاب خیلی لذت بردم. امیدوارم شما هم ببرید.

واین بار قرعه ی سفر به نام خسرو شکیباییهنرمند بزرگ وخوش ذوق وپرتوان عرصه تئاتر٬ سینما وتلویزیون بود.

یادش گرامی وروانش شاد.

پدر عزیزم! یک بغل  گل وبارانی از بوسه نثار دستان تو که  همیشه عشق ومهر وصداقت هدیه کرده اند.

((روز پدر)) برهمه پدران زحمت کش ومهربان٬ بر همه همسران فداکار وعاشق وهمه جوانانی که در آینده  همسران وپدرانی مهربان وعاشق خواهند بود مبارک باد!

امروز به جای توجه  به تمام زندگی ام ٬ فقط بهامروز فکر می کنم.