نفرین به هر چه عقل که ((نی)) را به حکم جبر

از عشق می ستاند وبهتر نمی زند.

پ. ن  ۱: سروده استاد غلامرضا طریقی

پ.ن۲: این کو چولو ها رو می نویسم که بدونید هنوز هستم.

شمارش معکوس شروع شد. ۹روز دیگه به رفتن برادرم عزیزم باقی مونده. می خوام سیر دلم نگاش کنم. فرصتی نیست تا سیر دل باهاش حرف بزنم.

پروردگارا٬   توان وفرصتی به من  عطا کن که بتونم این همه محبت ٬ از خودگذشتگی وتحمل رو جبران کنم.

آمین.

 دیشب برادرم اومد. وقتی در آغوش گرفتمش وبوسیدمش و لبخند ساده ومهربونش رو دیدم٬ تازه فهمیدم چقدر دلتنگش شده بودم.

چیزی به پایان سال نمونده. یک سال گذشت. تلخ وشیرین٬ سخت وآسون٬ زشت وزیبا و.... خب قشنگی زندگی هم به همین تضادهاشه.  امیدوارم سال جدید سالی  بهتر٬ شیرین تر٬ آسون تر وزیباترو برای همه باشه٬ .این روزها تقریبا همه مشغول تمیز کردن٬ نو کردن و تازه کردن همه چیز هستن. چه خوبه که کمی هم به فکر اونایی باشیم که هیچوقت تو هیچ سالی نتونستن هیچ چیزی رو نو وتازه کنن.  یادمون باشه همه بچه ها لباس نو رو دوست دارن. همه پدرا دوست دارن نو به تن بچه هاشون کنن . همه مادرا دوست دارن برق شادی رو توی چشمای قشنگ بچه هاشون ببینن وقتی که تنگ ماهی سرخ کوچولو رو سر سفره هفت سین می ذارن. یادمون باشه شادی ها وقتی معنا پیدا می کنن که همه شاد باشن. وقتی تو خیابون  با عجله دنبال جور کردن همه چیزهای خوب برای شروع یک سال خوب هستیم٬ کمی پا سست کنیم  چند تا فال از پسرک کوچولوی فال فروش بخریم. دخترک آدامس فروش رو ببینیم وبی اعتنا از کنار پسرکی که یه وزنه کوچولو جلوش گذاشته رد نشیم. امیدوارم یه روزی سالرو وقتی شروع کنیم که همه چیزهای خوب وقشنگ مال همه آدما باشه. روزی که واقعا ببینیم همه با هم برابر ویکسان زندگی می کنن.(آرزو بر جوانان عیب نیست٬ هست؟).

فکر می کنم این آخرین پست امسالم باشه. این روزها خیلی گرفتارم. سه چهار روز دیگه هم برادرم وخانواده ش از کانادا می یان. دیگه سرمون حسابی شلوغ میشه. دلم نمی یاد باهاتون خداحافظی کنم. باور کنید بغض کردم. خیلی دوستون دارم وعجیب بهتون عادت کردم.  یه خانواده مجازی مهربون ودوست داشتنی.  برای همینم می خوام از تک تکتون اسم ببرم وبگم خداحافظ..  دوست خوبم شکیبای مهربون٬ الهام نازنین ٬ دوستای خوبم نیاز وسین بانو وصبورا که هر سه شون خیلی گلن. دوست مهربونم ترانه که از اون سر دنیا همیشه سنگ صبور خوبی برام بود. شمایل گل که گرچه دیر به دیر پیداش می شد ولی همیشه به خاله حدیث سر می زد. کاوه نازنین که هر وقت می رفتم وخاطرات دوران سربازیش رو می خوندم ٬ به یادم می یومد که هنوز خندیدن از ته دل رو فراموش نکردم. اریک مهربون٬ واستاد گرامی ٬ شاعر شیرین سخن آقای طریقی که هرشب قبل از اینکه بخوابم ٬ اول آرشیو ایشون رو دوره می کردم. آشیونه عزیز که به تازگی با وبلاگشون آشنا شدم. یاسمن بانوی نیکوکار که خیلی چیزا ازش یاد گرفتم.

و .. و...وخواهر گلم گلنار که از وبلاگ پربارش ((دوستداران کودک)) خیلی بهره بردم ودختر گلش ٬ خواهر زاده نازم سیمین که با وجود گرفتاری های درسیش همیشه به وبلاگم سر میزد.

و...و...مهم تر از همه گل دختر قشنگ خودم که همیشه خواننده با حوصله وبلاگ مامانش بود..واون یکی دختر نازم  که خیلی حوصله وبلاگ خونی نداره ولی همه جوره مخلصشم.

سال خوبی رو برای همه شما عزیزان آرزومندم. اگه عمری باقی بود  حتما سال جدید مزاحم خونه های پر مهر همه تون می شم.  تا اون موقع همه تون رو به خدای مهربون می سپارم.  

به قول کاوه نازنین: ایام به کام.