اول پسردایی گلم حسین نازنین( همون پسر شیطون که سربه سر آلنوش من میذاره). حسین عزیزم آغاز بیست وسومین بهار زندگیت مبارک! برات آرزوی طول عمر زیر سایه دایی وزندایی عزیزم دارم.( یه چیز در باره حسین بگم٬ اگه پنج سال ناقابل بزرگتر بود٬ حتما  باید داماد خودم میشد٬ یعنی به هیچ قیمتی از دستش نمی دادم٬ باور کنید بزرگ مردی ست این جوون.)

دوم - 28 مرداد ماه تولد عبدالمحمدشعرانی عزیز،(( سرباز معلم جنوبی ))سخت کوش ومهربان روستای جمال آباد کالوی بندر دیر((  نویسنده وبلاگ دیر تش باد)).  دوست عزیز آغاز بیست و دومین بهار زندگیت رو صمیمانه تبریک میگم. امیدوارم سالهای سال شمع عاشق وجودت روشنی بخش  راه کوچولوهای وطنمون باشه .

هر دوی شما عزیزان پاینده باشید وسرفراز.

زمانی اونوقتایی که خیلی خیلی جوون بودم وناپخته همه چیز وهمه کس رو سفید سفید می دیدم.  اونقدر ضربه خوردم که  برق این سفیدی کورم کرد وهمه چیز وهمه کس رو سیاه دیدم. وامروز بعد از گذشت سالها واز سر گذروندن یه زندگی سراسر  تلخی٬ خدا این قدرت رو بهم داده که همه رنگهای قشنگ دوروبرم رو ببینم. رنگین کمان رو از پشت قطره های زلال باران مهر وعشق ودوستی به مهمونی چشمای خسته م آورده ومن با تمام وجود شاکرم. با تمام وجود...

از همون روز اول تولد با همه بچه های بخش زایمان بیمارستان فرق داشت. اول که از همه خوشگلتر وتپلتر بود بعد هم اونقدر آروم وبی صدا بود که پرستارا  می گفتن از دیشب که دنیا اومده صدای گریه ش رو نشنیدیم. مادرش که من باشم فرداش که رفت توی اتاق نوزادان٬ دید که پزشک بخش بالای سر آلنوش وایساده وبا لبخند داره می پرسه: مادر این پهلوون کیه؟ ووقتی منو دید با تعجب ابرویی بالا انداخت وگفت: شما؟ والبته حق داشت تعجب کنه. اون بچه چهار کیلو وصدوپنجاه گرمی  سرخ وسفید واین مادر ریزه میزه رنگ پریده  توی لباس گل وگشاد بیمارستان... خلاصه نمیدونم چقدر تعجب کرد که با خنده گفت ماشاالله.. طبیعی زایمان کردین ؟ووقتی جواب مثبت منو شنید خنده ش بیشتر شد. خلاصه اونروز کلی تو بخش با دختر نازنازی لپ گلیم پز دادم.

 آلنوش از طرف خانواده پدری نوه اول نبود اما...اما نوه اول پسری بود. وخودتون می دونید توی لرها نوه اول پسری یعنی چی حتی اگه دختر باشه. توی خانواده خودم که نوه اول بود و هر چی از عزت واحترامش بگم کم گفتم.. چیکار می کردن  پدر بزرگ ومادر بزرگ وخاله ها وداییها٬ بماند. فقط یه چیز بیاد موندنی تو خاطرم هست که دلم نمی یاد نگفته بذارم. چهل روز بعد از تولد آلنوش با پدرش رفتیم  سرزمین پدریش. چهار محال رو میگم. راستش یه کم نگران بودم . می دونستم لرا خیلی براشون مهمه که نوه اول پسریشون٬ پسر باشه. واز طرفی هم میدونستم که منو خیلی دوست دارن ومطمئن بودم به روم نمی یارن. وقتی که وارد خونه شدیم٬ پدربزرگش( خدا رحمتش کنه٬ نازنین مردی بود) اومد به استقبالمون. آلنوش رو که توی لباس یکسره آبی رنگش مثل گل می درخشید به آرومی از آغوش من گرفت٬ دقایقی بهش نگاه کرد و بعد با لبخند شیرینی گفت: به به! چه بچه قشنگ و رشیدی! حیف از این بچه نبود که دختر شد!!!. وبقدری این حرف رو بی تکلف وبدون ذره ای بدجنسی گفت که همه زدیم زیر خنده والبته پیرمرد مهربون از سقلمه مادربزرگ آلنوش در امان نموند. تا مدتها هر کی  می یومد دیدن آلنوش به شوخی همون جمله رو تکرار می کرد.